آنها روى بگردان و آنان را به حال خود واگذار تا مدت معينى « ( * ( وَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّى حِينٍ ) * ) . « لجاجت و كارشكنى آنها و تكذيب و انكارشان را بنگر كه آنها نيز به زودى نتيجه كار خود را مىنگرند » ! ( * ( وَأَبْصِرْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ ) * ) . اين تكرار چنان كه گفتيم به خاطر تاكيد است كه آنها بدانند اين يك مساله قطعى است كه به زودى مجازات و شكست و ناكامى خود را خواهند ديد ، و به نتائج مرارتبار اعمالشان گرفتار مىشوند و پيروزى مؤمنان نيز قطعى و مسلم است . يا به خاطر اين است كه نخست آنها را به مجازات دنيا تهديد مىكند و بار دوم به مجازات و كيفر الهى در آخرت . سپس سوره را با سه جمله پرمعنى در باره « خداوند » و « پيامبران » و « جهانيان » پايان مىدهد . مىفرمايد : « منزه است پروردگار تو ، پروردگار عزت و قدرت از اين توصيفهاى بىاساسى كه مشركان و جاهلان مىكنند » ( * ( سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ ) * ) . گاه فرشتگان را دختران او مىنامند ، گاه در ميان او و جن نسبى قائل مىشوند ، و گاه موجودات بىارزشى همچون قطعات سنگ و چوب را همرديف او قرار مىدهند . تكيه بر عزت ( قدرت مطلق و شكست ناپذير ) در حقيقت به معنى كشيدن خط بطلان بر تمام اين معبودهاى خيالى است . در آيات اين سوره گاه سخن از تسبيح و تنزيه « عباد اللَّه المخلصين » به ميان آمده ، و گاه سخن از تسبيح فرشتگان ، و در اينجا سخن از تسبيح و تنزيه خداوند